Κλείνω το φως και ξαπλώνω στο κρεβάτι...δεν κοιμάμαι...τα τελευταία βράδια σκέφτομαι εσένα!
Έχεις έρθει λέει πρώτη φορά σπίτι μου και είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι...σου δείχνω πως κοιμάμαι το βράδυ...και αναρωτιέμαι αν θα κοιμηθούμε ποτέ μαζί...
Θυμάσαι;
Σκέφτομαι πόσο καιρό έχω να σε δώ...πόσο καιρό έχω να ακούσω τη φωνή σου....πόσο καιρό έχω να σου μιλήσω!
Μετά σκέφτομαι την πρώτη εβδομάδα της γνωριμίας μας και παρακαλάω το χρόνο να γυρίσω πίσω...μόνο για να ζήσω εκείνες τις στιγμές!Να βρεθώ ξανά στο παραμύθι μου...γιατί νιώθω ένα τεράστιο κενό...και θέλω τόσο πολύ να το γεμίσω με κάτι!
Δεν θυμάμαι να στο έχω πει ποτέ...αλλά μου άρεσε τόσο πολύ όταν με έπαιρνες αγκαλιά και τύλιγα τα πόδια μου γύρω σου!Ένιωθα λες και ήμουν κάπου πολύ ψηλά και δεν ήθελα να κατέβω...
Η επαφή των ποδιών μου με το πάτωμα με έφερνε στην πραγματικότητα...ενώ μέσα στην αγκαλιά σου ζούσα ένα όνειρο!
Ανησυχώ,γιατί νιώθω ότι έχεις χαθεί...
Ελπίζω να είσαι καλά!!!


Πολύ όμορφο κείμενο ,σαν να διαβάζω την δική μου ιστορία ,συγχαρητήρια
ReplyDelete