'Θέλω να πετάξω!'

Έπλενε τα πιάτα...έκλαιγε...ήταν νευριασμένη...ήθελε να σπάσει τα πάντα μπροστά της και να αρχίσει να τρέχει...να τρέχει γρήγορα,όσο άντεχε,στο άγνωστο!
Προσπαθούσε μάταια να συγκρατήσει τον εαυτό της...άφησε το πιάτο να πέσει από τα χέρια της στο νεροχύτη,δεν έκανε καν τον κόπο να κλείσει τη βρύση...άφησε απλά το νερό να τρέχει...άρπαξε τη τσάντα της έβαλε μέσα τα απαραίτητα...κλειδιά,πορτοφόλι,κινητό...κοιτάχτηκε στον καθρέφτη...τα γαλάζια μάτια της είχαν θολώσει...πάλι έκλαιγε...δεν άντεχε...ήθελε να ξεφύγει...!
Έκλειστε την πόρτα βιαστικά πίσω της και άρχισε να περπατάει όσο πιο γρήγορα μπορούσε...δεν ήξερε που πήγαινε...ήθελε απλά να φύγει!
Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ευχόταν όσο τίποτα άλλο να είχε φτερά...να πέταγε μακριά...να το έσκαγε μακριά από όλους και από όλα...ένιωθε απελπισμένη!
Το σπίτι της που άλλωτε το θεωρούσε σαν το καταφύγιο της,το μέρος που θα έτρεχε μόλις κάτι άσχημο της συνέβαινε, τώρα γινόταν φυλακή και την έπνιγε!
Γιατί ήταν υποχρεωμένη,όπως της έλεγαν...γιατί είχε κουραστεί από τα 'πρέπει'...γιατί δεν άντεχε τους εκβιασμούς!
Δεν ήταν αχάριστη...δεν είχε κανένα παράπονο...ήθελε απλά όχι την ελευθερία της...αλλά την απόλυτη ανεξαρτησία της!Δεν ήθελε να είναι υπόχρεη σε κανέναν!
Περπατούσε και προσπαθούσε να ηρεμήσει μα τα δάκρυα της δεν έλεγαν να στερέψουν...δεν την καταλάβαιναν...ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο...κανένας τους!
Δεν μπορούσαν να συζητήσουν...ότι κι αν έλεγε το ερμήνευαν αλλιώς...ότι καλό κάποτε είχε κάνει τώρα είχε ξεχαστεί...όλα τα άσχημα φαίνονταν βουνό από πέτρες,που εκτοξεύονταν τώρα η μια μετά την άλλη για να την τιμωρήσουν!
Είχε πια νυχτώσει...το είχε πάρει απόφαση,δεν θα επέστρεφε σπίτι!
Που να πήγαινε...κάτι τέτοιες στιγμές ευχόταν να είχε έναν άνθρωπο δικό της...τον δικό της άνθρωπο...που θα ήταν εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα!
Σηκώθηκε από το παγκάκι το οποίο είχε καταλάβει για τουλάχιστον μια ώρα και ξεκίνησε πάλι να περπατάει...τα πόδια της την οδηγούσαν από μόνα τους...δεν είχε κάνει πολλές φορές αυτή τη διαδρομή με τα πόδια...μόνο ακόμα μια...οι υπόλοιπες ήταν με το αμάξι!
Βρέθηκε έξω από το σπίτι του...το αυτοκίνητο του έλειπε...κάθησε λίγο πιο μακριά...σε ένα σημείο που πίστευε ότι δεν ήταν ορατή,αλλά εκείνη θα μπορούσε να βλέπει...κάθησε κάτω στο πεζούλι,ακούμπησε το κεφάλι της στον τοίχο που υψωνόταν δίπλα της-μετά από τόσο κλάμα το ένιωθε ιδιαίτερα βαρύ-και περίμενε...!Περίμενε να εμφανιστεί...να τον δει έστω από μακριά,αφού πλέον δεν τον έβλεπε...δεν τον άγγιζε!
Οι τελευταίες σκέψεις της πριν την πάρει ο ύπνος ήταν τα λόγια του...εκείνα τα λόγια που τότε κορόιδεψε,που τα θεώρησε βλακείες...κι όμως τελικά φαινόταν να έχει τόσο δίκιο...είχε τόσο μεγάλη στο μυαλό της την ιδέα του σπιτιού της...της φωλιάς της!

Γύρισε χαράματα από τη δουλειά...πάρκαρε το αμάξι έξω από το σπίτι...έπαιρνε κάτι τελευταία πράγματα μαζί του όταν από τον καθρέφτη είδε μια φιγούρα από μακριά στον απέναντι δρόμο να κάθεται κάτω...Βγήκε από το αμάξι και πλησίασε ελάχιστα...του φαινόταν γνωστή η φυσιογνωμία της...πλησίασε λίγο παραπάνω...άρχισε να την αναγνωρίζει...μα τι δουλειά έχει εδώ,σκέφτηκε;Και τι κάνει;Κοιμάται;!Δεν ήταν δυνατόν!
Και τι να έκανε;Δεν θα ασχολιόταν...έκανε μεταβολή να φύγει...μα για ένα λεπτό στάθηκε!Δεν φαινόταν και στα καλύτερα της!
Έφτασε δίπλα της...έσκυψε και κάθησε κοντά της...της έπιασε το χέρι...εκείνη πετάχτηκε απότομα από τον ύπνο...τρόμαξε...είχε αποκαλυφθεί...μα τη χαζή που ήταν... εκεινός την κοίταξε στα μάτια και τη ρώτησε τι συμβαίνει...δεν ήθελε να μιλήσει...δεν ήθελε να πει τίποτα...ήθελε απλά μια αγκαλιά του...την είχε ανάγκη...έπεσε πάνω του και άρχισε πάλι να κλαίει...!'Θέλω να πετάξω!' μουρμούριζε...
Τι να της έλεγε για να την ηρεμήσει...η καρδιά του ήξερε τι ήθελε να της πει...δεν ήταν ότι τη λυπόταν...το ένιωθε εδώ και καιρό,άσχετα που δεν ήθελε να το παραδεχθεί...δεν μπορούσε να την βλέπει έτσι...

΄Μην ανησυχείς μικρή,θα πετάξουμε μαζί!΄

Τα μάτια της φώτισαν...εκείνο το γνώριμο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της...
Την σήκωσε,την έπιασε από το χέρι και την οδήγησε στο σπίτι!