★

 

Το αεροπλάνο μόλις είχε προσγειωθεί στο αεροδρόμιο.Επιτέλους πίσω σκεφτόταν...ήταν χαρουμένη!Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ενεργοποιήσει το κινητό της.Βιαζόταν να επικοινωνήσει με τους δικούς της ανθρώπους.Πανικός...που να πάει,που είναι η βαλίτσα της ήλπιζε να μην την έχει χάσει...
Την είδε...ερχόταν προς το μέρος της αλλά πως να την έπαιρνε με τόσο κόσμο μπροστά...ζητούσε συγγνώμη προχωρόντας μπροστά ανάμεσα στον κόσμο!Την έφτασε και την σήκωσε από το διάδρομο των αποσκευών.
Ανακουφισμένη πια αφου είχε και τη βαλίτσα στα χέρια της προχώρησε προς την έξοδο.Δεν θα έρχονταν να την πάρουν οι δικοί της...θα γυρνούσε μόνη της με το λεωφορείο.
Το λεωφορείο έφτασε και ο κόσμος άρχισε να στριμώχνεται μέσα...βαλίτσες παντού και κάπου εκεί και η δικιά της!Ομιλίες γύρω της...κάποια κυρία μιλούσε για τη ζωή της στη Γερμανία...ένα άλλο ζευγάρι ξένων ζητούσε οδηγίες για το πως θα φτάσουν στο ξενοδοχείο τους...
Εκείνη το μόνο που σκεφτόταν ήταν ότι βρισκόταν επιτέλους πίσω...θα έβλεπε την οικογένεια της,τους φίλους της...θα γύριζε στην καθημερινότητα της,που μπορεί να μην την ενθουσίαζε πάντα,αλλά την είχε συνηθίσει και ήξερε πως να της προσθέτει που και που μικρές ξεχωριστές πινελιές!
Όπου κι αν πας, όσο ωραία κι αν περάσεις σαν το σπίτι σου δεν έχει...το δωμάτιο σου,το κρεβάτι σου,ο υπολογιστής σου,το φαγητό της μαμάς,ακόμα και η γκρίνια της...όλα της είχαν λείψει!
Εκείνο όμως που την να καταλάβει από την πρώτη στιγμή που κατέβηκε απο το αεροπλάνο,ότι εδώ ανήκει,ότι αυτή είναι η χώρα της και ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει πουθενά αλλού ήταν ο ζεστός ήλιος που έκαιγε το σώμα της...τόσες μέρες στη Γερμανία ποτέ δεν ένιωσε αυτή τη ζεστασιά...
Αχ!Ελλάδα μου,σκέφτηκε,δεν σε αλλάζω για καμία χώρα!
Μόλις πλησίαζαν προς το κέντρο άρχισε να βλέπει όλα τα γνωστά της μέρη...Είχε τόσο καιρό να περπατήσει σε αυτούς τους δρόμους...σύντομα θα κανόνιζε μια έξοδο για να φρεσκάρει τη μνήμη της!
Κοιτούσε έξω από το παράθυρο του λεωφορείου,παρατηρούσε τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια όπως κάνει πάντα ούτως ή άλλως!Ναυαρίνου,Αριστότελους,Λαδάδικα...
Μμμ...τα Λαδάδικα...δεν ξέρω αν εκείνη τη στιγμή ξύπνησαν οι αναμνήσεις μέσα της,ξέρω όμως ότι τις περισσότερες φορές που περνάει απο εκεί,βλέπει μια μικρή να προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει έναν ψηλό νεαρό στην αγκαλιά της!Το λεωφορείο συνέχιζε την πορεία του προς το τερματικό σταθμό...λίγο μετά τα δικαστήρια και καθώς κοιτούσε έξω από το παράθυρο το μάτι της έπεσε πάνω σε έναν ψηλό,σχετικά αξύριστο νεαρό!
"Χμμ...ωραίος!"σκέφτηκε...
Δεν άργησε να συνηδητοποιήσει όμως ότι αυτός πάνω στον οποίο είχε καρφώσει το βλέμμα της ήταν εκείνος,ο πρώτος της έρωτας,αν μπορούσε να τον αποκαλεί έτσι μετά απο όλα όσα είχαν γίνει...
Δεν μπορούσε να πάρει το μάτια της,δεν καταλάβαινε τη συνέβαινε...η ανάσα της είχε κοπεί,η καρδιά της θα μπορούσε να είχε σταματήσει αντ'αυτού χτυπούσε τόσο δυνατά που κόντευε να της σκίσει το στήθος!Σαν μαγνήτης που τον τραβούσε κοντά του ένας άλλος μαγνήτης!
Όλα εκείνη τη στιγμή περνούσαν από το μυαλό της...λόγια,σκέψεις,στιγμές!Τι έπρεπε να κάνει...
Είχε εγκαταλείψει τη χώρα εδώ και αρκετό καιρό,ζούσε αλλού πια...εκείνη είχε τόσο καιρό να τον δεί...σχεδόν δυο χρόνια,είχαν γίνει τόσα,είχε κάνει τόσα...λάθη κυρίως,για τα οποία είχε πράγματι μετανιώσει!Η αλήθεια είναι ότι παρακολουθούσε-όσο ήταν δυνατόν- τη ζωή του από μακριά...πίστευε βαθιά μέσα της ότι κάποια στιγμή θα τον συναντούσε,θα τον έβλεπε...αλλά δεν περίμενε ότι πράγματι θα συνέβαινε!
Εκείνος μετά από την μεγάλη του εκείνη ερωτική απογοήτευση,ζούσε πια τον απόλυτο έρωτα δίπλα σε κάποια άλλη...σε κάποια που κατάφερε να κάνει αυτό που δεν κατάφερε καμία,ούτε καν η ίδια...να τον κάνει να ξεχάσει,να προχωρήσει,να νιώσει ξανά,να του κλέψει την καρδιά!Όσο κι αν την πονούσαν όλα αυτά δεν μπορούσε να μην τα παραδεχτεί...την θαύμαζε αυτή την κοπέλα!Το έβλεπε ότι ήταν χαρούμενος πια...ότι είχε αυτό που ήθελε!Δεν ήθελε να γίνει κακιά,ήθελε πάντα το καλύτερο για εκείνον,μα σκεφτόταν αν του αξίζει ένας τέτοιος έρωτας μετά από όσα έκανε σε εκείνη!Μετά από τον πόνο που της είχε προκαλέσει...
Ναι,κι αυτός είχε νιώσει πόνο,και είχε δώσει πόνο μέχρι να βρει τη δύναμη να ξανά νιώσει κάτι βαθύ!Εκείνη πόσο ακόμα θα έπρεπε να πονέσει μέχρι να βρει τελικά αυτό που ίσως της αξίζει;!
Κάποτε της είχε πει...΄Έχεις πολλά μέσα σου και εύχομαι να βρεις σύντομα κάποιον που να τα αξίζει!΄...
Μα μετά από τόσο καιρό ακόμα δεν είχε βρει το λιμάνι της...Περιπλανιόταν συνεχώς σε άγνωστους ωκεανούς...που την προσέλκυαν με τη γαλήνη και την ηρεμία τους,κι ύστερα την απομάκρυναν με τις φουρτούνες τους!
Δεν θα περίμενε άλλο...έτρεξε μπροστά στον οδηγό!
-Άνοιξε μου την πόρτα,τον πρόσταξε.
-Είσαι σοβαρή κοπέλα μου,δεν γίνεται...!
-Ανοίξτε μου την πόρτα,σας παρακαλώ!Είναι ανάγκη!,του είπε φωνάζοντας και με τα μάτια βουρκωμένα...Τώρα όλο το λεωφορείο είχε γυρίσει και την κοιτούσε!Θα αρχίσω να χτυπάω την πόρτα αν δεν μου ανοίξετε,συνέχισε στον ίδιο τόνο!
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σκέψεις και μπροστά στο θέαμα αυτής της απελπισμένης κοπέλας ο οδηγός άνοιξε την πόρτα...άκουσε κάποιον απο τους επιβάτες να φωνάζει ΄Κοπελιά,η βαλίτσα σου!΄μα καθώς έτρεχε για να τον προλάβει ένιωθε ότι δεν την ένοιαζε τίποτα!
Εκείνη η βαλίτσα,πουλίγα λεπτά πριν στο αεροδρόμιο,στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί να την είχε χάσει τρελαινόταν...τώρα δεν είχε καμία απολύτως σημασία!
Έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε ενώ φώναζε το όνομα του...Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια της,ένιωθε το κορμί της να τρέμει...με δυσκολία ανάσαινε!
Εκείνος άκουσε να τον φωνάζουν!Μα ποιος μπορεί να ήταν...σταμάτησε και γύρισε να δει!Την είδε να τρέχει προς το μέρος του...Πως βρέθηκε εδώ!
Την είχε ακούσει!Στεκόταν τώρα εκεί και την κοιτούσε...Περπάτησε σιγά σιγά προς το μέρος του...τον έβλεπε επιτέλους,δεν είχε αλλάξει καθόλου,ήταν το ίδιο γοητευτικός όπως πάντα...
΄Γειά σου Αλέξη!΄,είπε και του χάρισε ένα χαμόγελο!Δεν μπορούσε να κρατηθεί όμως...άπλωσε τα χέρια της και όρμησε να τον αγκαλιάσει.Ότι κι αν είχε γίνει,όπως κι αν είχαν έρθει τα πράγματα στη ζωή τους,δεν θα έπαυε ποτέ να τον αγαπάει...πίστευε ότι τον είχε γνωρίσει...θαύμαζε το άτομο εκείνο που είχε γνωρίσει...αγαπούσε αυτό που εκείνος ήταν!

 Κάποιες φορές κάνουμε πράγματα που δεν είναι του χαρακτήρα μας,που οι άσχημες συνθήκες της ζωής μας μας ανάγκασαν να κάνουμε...δεν προσπαθούσε να δικαιολογηθεί...εκείνος ήξερε πολύ καλά τι εννοούσε...δεν είχε σκοπό να την πληγώσει,δεν ήταν του χαρακτήρα του,απλά συνέβει!Ούτε αυτό που έκανε εκείνη ήταν του χαρακτήρα της,ήταν απλά μια απερισκεψία!Άραγε όμως την είχε γνωρίσει αρκετά,είχε καταλάβει τι πραγματικά ήταν αυτή η κοπέλα και τι ένιωθε για εκείνον ώστε να καταλάβει ότι ήταν μια πράξη απερισκεψίας...που δεν ταίριαζε στον χαρακτήρα της και την οποία μετάνιωσε;! 

Αν ποτέ ξανά περάσεις από εδώ!