Βιάστηκα να μεγαλώσω...να ερωτευτώ...να πονέσω!
Η ζωή είναι μικρή λένε...μικρή όμως ήμουν κι εγώ...ήθελα να ζήσω όσες περισσότερες στιγμές γίνεται...σαν να είχα αγγίξει τα 30,ενώ μόλις είχα κλείσει τα 16!
Τώρα πια που κοντεύω να κλείσω τα 20 είναι κάποιες στιγμές που νιώθω πιο γερασμένη από ποτέ!Κάποιες στιγμές νιώθω τόσο κουρασμένη...γελάω με τον εαυτό μου όταν πιστεύω ότι αυτά που έχω ζήσει μπορούν να με κάνουν μεγάλη!Είμαι ακόμα ένα μικρό παιδί...που τραγουδάει δυνατά,που χορεύει χωρίς ντροπές...που κάποια βράδια όμως κλαίει όταν αγναντεύοντας πια απο μακριά τα χρόνια που πέρασαν βλέπει πόσο τα χαράμησε...πόσο άσκοπα τα άφησε να περάσουν...πόσες ανούσιες στιγμές μάζεψε!
Να ήξερες μόνο πόσο θα ήθελα να είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα στη ζωή μου...να ήξερες πόσο ζηλεύω κάποια κορίτσια της ηλικίας μου,που ζουν ακόμα στον κόσμο των παραμυθιών...που η πρώτη τους φορά ήταν ή θα είναι από τρελό έρωτα...όπως κάποτε το ονειρευόμουν κι εγώ...
Βιάστηκα τόσο πολύ να μεγαλώσω...και ίσως μεγάλωσα πριν την ώρα μου!
πολύ όμορφη ανάρτηση
ReplyDeleteΝα'σαι καλά! :)
DeleteΌπως είπες κι εσύ ακόμη κρύβεις ένα παιδί μέσα σου....μην το αφήνεις να μαραζώνει η ζωή δεν τελείωσε ακόμη!!!!
ReplyDeleteΚαλό ξημέρωμα :))))
Δεν το αφήνω να μαραζωνει...του δίνω κάθε φορά αφορμή για παιχνίδια...χιχιχι!!! :)
DeleteΦιλιά! ^_^
Και εγω απο τα 15 μου τα ίδια έλεγα , μέχρι που κάποτε ... Ειπα αλήθεια . Ενα έμαθα μέσα απο όλο αυτο τον δρόμο . Οταν η ζωη σου μοιάζει πικρή , ανακάτευε την . Έχει κάτσει η γλυκά της στον πάτο . Μην την αφήνεις σε ισιχεια . Ανακάτευε την . :)
ReplyDeleteΛες να την ανακατέψω; Θα το δοκιμάσω! :)
DeleteΝα'σαι καλά!!! :)