Όλα περνάνε!

Τα μάτια της είχαν βουρκώσει...έτρεξε στο μπάνιο,έβγαλε τα ρούχα της όσο πιο γρήγορα μπορούσε και μπήκε κάτω από το ντουζ...ένιωσε το πρώτο δάκρυ να ξεφεύγει από τα μάτια της..δεν πρόλαβε να νιώσει όμως τα υπόλοιπα αφού τώρα γίνονταν ένα με το νερό που έτρεχε πάνω της...δεν ήθελε να δει αυτά τα δάκρυα,δεν ήθελε να πει πως ξανα έκλαιγε...είχε πολύ καιρό να αισθανθεί έτσι,να κλάψει πάλι από απογοήτευση...τόσο καιρό ζούσε στον "κόσμο" της...το ζεστό νερό την έλουζε...έκατσε κάτω,μάζεψε τα πόδια της,τα έσφιξε πάνω στο σώμα της και έκλεισε τα μάτια της...είδε τις πληγές της να ανοίγουν και το αίμα να κυλάει...φοβήθηκε,ανοιγόκλεισε τα μάτια της...η ιστορία επαναλαμβανόταν; 
Ήταν τόσο γνώριμος αυτός ο πόνος,τον είχε νιώσει στο μέγιστο του παλαιότερα και μάλλον είχε έρθει ο καιρός να τον ξανά νιώσει εκεί που δεν το περίμενε!
Εκείνη η εικόνα δεν έφευγε από το μυαλό της...η πραγματικότητα που τόσο καιρό αρνιόταν ακριβώς μπροστά στα μάτια της!
- Γιατί καρδιά μου; Γιατί συνεχώς με γεμίζεις με ψεύτικες ελπίδες; Γιατί χτυπάς τόσο δυνατά στα τρελά όνειρα μου και δεν αφήνεις την λογική μου να με προσγειώσει; Γιατί συνεχώς κάνω το λάθος να ακούω εσένα και όχι εκείνη; Γιατί καρδιά μου όταν τα μάτια μου ψάχνουν και δεν βρίσκουν αυτό που δεν θέλουν να δουν εσύ πάλι αναθαρρεύεις και εγώ βάζω ωτοασπόδες στη λογική για να μην την ακούω που μου φωνάζει να κουβαλάω μαζί μου κι ένα αλεξίπτωτο για όταν θα πέσω από τα σύννεφα! Γιατί πίστευα σε εσένα τόσο έντονα! Μέχρι που τα μάτια μου έπεσαν πάνω στην αλήθεια...την αλήθεια που δεν με άφηνες να παραδεχτώ...και πόνεσα...πάλι πόνεσα! Και πως να σε εμπιστευτώ πάλι καρδιά μου;

Πόνος είναι...έρχεται και φεύγει...και ξανα έρχεται για να ξανα φύγει!

Και θα περάσει κι αυτό όπως πέρασαν και τα υπόλοιπα!

Όλα περνάνε!