Ατελείωτες ώρες!

Τον πρώτο καιρό ήταν δύσκολο, όταν ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει...
Και ξυπνούσα τα βράδια περίεργες ώρες...και κοιτούσα το κινητό και ήλπιζα ότι θα έχω κάποιο μήνυμα...κάποιο μήνυμα σου! 
Όπως εκείνα που μου έστελνες τέτοιες περίεργες ώρες κι ενώ ήθελα τόσο πολύ να βγω και να σε δω δεν μπορούσα!
Εκείνη την τελευταία φορά έστειλες μήνυμα,δεν πέρασαν 5 λεπτά και με πήρες τηλέφωνο! Δεν πρόλαβα όμως να το σηκώσω γιατί μόλις που με είχε πάρει ο ύπνος με τα ακουστικά και ξύπνησα!
-Γιατί μου το κάνεις αυτό,σου έστειλα!
Κι είχες πει ότι θα ερχόσουν...πόσο χαζή ήμουν!  
Γιατί σε περίμενα...γιατί ενώ ήταν μια το βράδυ και ήξερα ότι θα ερχόσουν πολύ πιο αργά καθόμουν στο κρεβάτι και σκεφτόμουν τι να πω στους γονείς μου για να βγω...πως θα το πω!
Έφτασα μέχρι την κρεβατοκάμαρα και φωναξα την μαμά μου όσο πιο σιγά γινόταν "Μαμά πρέπει να βγω!".
Έπρεπε να βγω! Έπρεπε! Γιατί σε ήθελα...γιατί αν δεν σε έβλεπα εκείνο το βράδυ δεν ήξερα πότε θα σε ξανα έβλεπα...γιατί ήθελα απεγνωσμένα να σε δω,να σε αγγίξω,να σε φιλήσω...
Τι κι αν η μαμά μου άλλαξε χίλια χρώματα και είπε με εκείνο το αυστηρό βλέμμα "Κάνε ό,τι θες, μόνη σου παίρνεις την ευθύνη!" -που καταβάθος σημαίνει μην κάνεις το λάθος να βγεις γιατί τις επόμενες μέρες θα περάσεις δύσκολα-εγώ ήρθα στο δωμάτιο κι άρχισα να ετοιμάζομαι...
Κι όταν πια ετοιμάστηκα,ξάπλωσα στο κρεβάτι και περίμενα πότε θα μου έστελνες μήνυμα να βγω...μέχρι που τελικά με πήρε ο ύπνος...και εσύ δεν ήρθες ποτέ; Γιατί δεν ήρθες;
Και σε περίμενα πολλά βράδια ακόμα...μπορεί να ξυπνούσα και 3 και 4 φορές στη μέση της νύχτας...και πάντα είχα το κινητό δίπλα μου...και οι ώρες περνούσαν αλλά ποτέ δεν  είχα μήνυμα!
Με τον καιρό όμως συνήθισα...γιατί ίσως τελικά όλα να είναι μια συνήθεια...
Χθες ήταν το δεύτερο βράδυ που πάλι ξύπνησα στη μέση της νύχτας...και είναι πάντα 4 και κάτι...και νομίζω ότι φταίει το άγχος μου για τις ώρες που έρχονται!Για αυτά τα δυο κρίσιμα 24ωρα...
Επειδή μέχρι να περάσει και η Κυριακή και να έρθει η Δευτέρα οι ώρες θα φαίνονται ατελείωτες!