Και πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα ήθελα να σου υποσχεθώ ότι δεν θα σε πληγώσω ποτέ...δεν μπορώ να στο υποσχεθώ, μπορώ όμως να σου πω ό,τι τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μην σε πληγώσω ξανά! Και δεν μπορώ να στο υποσχεθώ γιατί είμαστε άνθρωποι...και οι άνθρωποι πληγώνονται και πληγώνουν...κάποιοι το κάνουν σκόπιμα και κάποιοι άθελα τους!
Και μακάρι να μπορούσες να με συγχωρέσεις γιατί ίσως μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε...
Και μπορεί να μην το έχεις καταλάβει κι εγώ να μην στο έχω πει ποτέ αλλά υπάρχουν πράγματα που κι εμένα με έχουν πληγώσει! Κι ίσως να είναι κάτι σαν "εκδίκηση" επειδή σε πλήγωσα πρώτη!
Εκείνα τα λόγια σου, σαν αγκάθια στην καρδιά μου με πονάνε κάθε φορά που τα σκέφτομαι!
Όποτε τα θυμάμαι όμως φέρνω στον μυαλό μου μια εικόνα κι ένα συναίσθημα...εκείνο που ένιωσα όταν ήρθες στο Ποσείδι-ενώ περίμενα πως όλα θα τελειώσουν- και σε αγκάλιασα και φιληθήκαμε...
Και τότε απλά εξαφανίζονται και είμαστε απλά εγώ κι εσύ αγαπημένοι...γιατί μέσα στην καρδιά μου δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από υπερβολική αγάπη για εσένα!
Νομίζω πως η τελευταία σου φράση κρύβει μέσα της το πιο όμορφο συναίσθημα....!
ReplyDeleteΜακάρι να το νιώθεις πάντα ;)
Φιλάκια...Καλή Παναγιά!
Κρίμα όμως που δεν αναγνωρίζεται ούτε αυτό ούτε κανένα από τα συναισθήματα μου!
ReplyDeleteΦιλάκια Ωραιοζήλη! Να'σαι καλά! :)
όμορφο να έχεις αγάπη μέσα σου για κάποιον.
ReplyDeleteΕύχομαι όλα να είναι καλά μεταξύ σας. :)
Μου αρέσει το μπλογκ σου...Έκανα μια μικρή επιδρομή και σε προηγούμενες αναρτήσεις σου. :P
Θα ήταν πολύ πιο όμορφο αν ο άλλος καταλάβαινε την αγάπη αυτή!
DeleteΣ'ευχαριστώ πολύ! Χιχι :)