Κάποτε μου άρεσε να μένω μόνη στο σπίτι ή πιο ιδανικά να φεύγουν οι γονείς μου και να μένω με την αδερφή μου! Μπορεί να ήταν για 2-3 μέρες αλλά πάντα μας ήταν αρκετές για να έχουμε το σπίτι μόνο δικό μας, να καλέσουμε φίλες για ταινία και πολύ φαγητό, να κοιμηθούμε όλες μαζί και γενικά να περάσουμε καλά!
Είναι στιγμές που μου αρέσει να μένω μόνη...να κλείνομαι στο δωμάτιο με τις σκέψεις μου...για λίγο όμως...γιατί μετά αρχίζει και με πιάνει κατάθλιψη!
Μπορώ να αντέξω μια μέρα μοναξιάς αλλά παραπάνω δεν μπορώ...!
Και το καλοκαίρι είναι ότι χειρότερο...γιατί μπορεί να φεύγουν οι γονείς μα είναι περίοδος που το ίδιο κάνουν και οι φίλοι!
Έχω μείνει λοιπόν μόνη...χωρίς την αδερφή μου, χωρίς τον Απ., και χωρίς τους φίλους μου!
Είναι η δεύτερη μέρα κι έχω αρχίσει να τα παίζω!

Και όσο μένω μόνη μου τόσο περισσότερο σκέφτομαι...και στεναχωριέμαι γιατί δεν θέλω με τίποτα ο Απ., να φύγει από τη Θεσσαλονίκη...έκλεισε ήδη δουλειά εδώ και το μεταπτυχιακό εδώ είναι το μόνο που τον βολεύει...όσο θέλω εγώ όμως να μείνει, άλλο τόσο θέλουν και οι δικοί του να γυρίσει! Κι αν τελικά γυρίσει τι θα γίνει με εμάς; Όλα γίνονται για κάποιο λόγο λέω στον εαυτό μου προσπαθώντας να τον καθησυχάσω!



Είναι και το άλλο...εδώ και μέρες σκέφτομαι αν πρέπει να γράψω κάτι και τι να γράψω... 
Έχουν περάσει τόσα χρόνια, μου έχουν πει τόσες φορές να μην ασχολούμαι,εγώ η ίδια είμαι καλά, εγώ όμως γιατί γαμώτο έχω πάλι κάτι να πω;
Κοιτάω το βιβλίο που έχει την δικιά μου ιστορία μέσα και σκέφτομαι πως είναι κάτι τελευταίο που πρέπει να πω...
Ένα Συγγνώμη ξανά σε εσένα και στον εαυτό μου...ένα Σ'ευχαριστώ για όλα...και τέλος ότι χαίρομαι για εσένα! Μέσα από την καρδιά μου - και με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη- εύχομαι να είσαι ευτυχισμένος! Σου πάει να χαμογελάς, σου ταιριάζει η ευτυχία!