Συμβιβασμός...

Μακάρι να μπορούσα να σου εξηγήσω αυτό που νιώθω τις τελευταίες εβδομάδες...

Αν το έχεις νιώσει μπορεί και να με καταλάβεις!

Νιώθω εγκλωβισμένη...παγιδευμένη σε μια κατάσταση...σε μια κατάσταση στην οποία μπήκα από μόνη μου και από την οποία θα μπορούσα  να ξεφύγω αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνω...όχι ακόμα...δεν γίνεται να το κάνω ακόμα!

Νιώθω πως συμβιβάζομαι...δεν μπορώ να συμβιβάζομαι...δεν θα συμβιβαστώ ποτέ!

Δεν θα συμβιβαστώ στα λίγα ούτε στα μέτρια συναισθήματα...

Θα ονειρεύομαι τα πιο απίθανα πράγματα και θα πολεμάω για να τα πραγματοποιήσω ακόμα κι αν ξέρω πως θα με κάνουν χαρούμενη μόνο για λίγες στιγμές μέχρι να βρω πάλι κάτι άλλο που θα θέλω! Κι ας μην ξέρω ποτέ τι θέλω...

Ας με συγχωρέσεις που είμαι αχάριστη...γιατί το ξέρω ότι είμαι! Άλλοι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τα μισά από ό,τι έχω εγώ και είναι πάλι ευτυχισμένοι!

Συγχώρεσε με πάλι αλλά δεν ξέρω αν με νοιάζει για τους άλλους...με νοιάζει για εμένα!

Παλεύω κάθε μέρα με το φόβο του να είμαι συνιθησμένη!

Πειράζει που δεν θέλω να είμαι συνηθισμένη;

Πειράζει να θέλω να τα διαλύσω όλα για να νιώσω κάτι βαθύ και ύστερα να μαζέψω τα κομμάτια και να τα ενώσω από την αρχή ένα ένα φτιάχνοντας όμως κάτι διαφορετικό...μέχρι να έρθει η στιγμή που θα το βαρεθώ και θα τα ξανα διαλύσω όλα!

Μου λείπουν εκείνα τα έντονα συναισθήματα μου που έκαναν την καρδιά μου να φλέγεται...

Μισώ αυτό το κενό....

Θα ήθελα να ήμουν αρκετά τρελή για να ξυπνήσω ένα πρωί, να βάλω 2-3 πράγματα σε μια βαλίτσα και να φύγω κάπου με σκοπό να γεμίσω αυτό το κενό...αλλά γαμώτο πάλι συμβιβάζομαι!

Μπορεί να μην έχω μάθει ακόμα να αγαπάω τον εαυτό μου...μπορεί και να μην μάθω ποτέ...όπως μπορεί και  να μην μάθω να αγαπάω τους άλλους...!

Υπάρχει όμως ένα άτομο που στο πρόσωπο του βλέπω την αγάπη, που ξέρω ότι σίγουρα αυτό που νιώθω είναι αγάπη!

Και αυτό δεν είναι άλλο από τη μικρή μου αδερφή!

Ακόμα και όταν μαλώνουμε και με εκνευρίζει και δεν συμφωνούμε!

Στα 20 χρόνια που την έχω δίπλα μου, ο χρόνος ήρθε να μου δείξει για άλλη μια φορά ότι μεγαλώνουμε και μου την πήρε για λίγο μακριά μου!

Θα λείψει για ένα χρόνο στη Γερμανία. Θα δουλέψει σαν Au-pair.

Ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι έχει φύγει και δεν έχω συνηθίσει την απουσία της.

Κρατάω το θρανίο της καθαρό γιατί φοβάμαι μην το δει άνω-κάτω  και μου βάλει τις φωνές, σκέφτομαι ότι πρέπει να την ρωτήσω για να πάρω κάποιο ρούχο από την ντουλάπα της κι ας μου έχει πει ότι από αυτά που άφησε μπορώ να φοράω τα πάντα!

Μιλάμε αν όχι κάθε μέρα, μέρα παρα μέρα στο tablet που της έκανα δώρο για τα γενέθλια της...

Και ενώ την βλέπω είναι περίεργο που δεν μπορώ να την αγκαλιάσω σφιχτά και να την φιλήσω!

Αρχικά της έλεγα μην φύγεις, στο αεροδρόμιο πλάνταξα στο κλάμα, την επόμενη μέρα μέχρι να της μιλήσω δεν μπορούσα να ησυχάσω αλλά πλέον βλέποντας ότι είναι καλά και της αρέσει χαίρομαι για εκείνη!

Ξέρω ότι θα είναι μια μοναδική εμπειρία για εκείνη και θα έρθει σίγουρα διαφορετική!

Ένας χρόνος είναι θα περάσει που θα πάει!

Απλά καταλαβαίνω ότι μεγαλώνουμε...και πολλοί ήταν αυτοί που μου είπαν ότι μπορεί στο μέλλον να ζούμε μακριά ή μια από την άλλη! Αυτό ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί και η αλήθεια είναι ότι με στεναχώρησε...

Μακριά ή κοντά αυτό που ξέρω είναι ό,τι θα έχουμε η μια την άλλη και στην άλλη άκρη του κόσμου να είναι εγώ θα την αγαπώ το ίδιο απλά θα μου λείπει λίγο παραπάνω...

Και τώρα μου λείπει...πολύ!!!

Ποτέ μα πάντα...

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν το μετάνιωσες...
Αν γύριζες το χρόνο πίσω, θα το ξανα έκανες;
Θα ήθελα να νιώσω αυτό που νιώθεις όταν το σκέφτεσαι!
Άραγε το σκέφτεσαι καθόλου; 
Ή μόνο εγώ έχω αυτή την κακή συνήθεια να τα σκέφτομαι όλα τόσο πολύ...
Το "Ποτέ" σου ηχεί δυνατά στα αυτιά μου και με τρομάζει!
Τόσο μεγάλο το "ποτέ" όπως και το "πάντα".
Ποτέ δεν θα σε ξανα δω-Πάντα θα σε κουβαλάω εδώ ♥ !
Ποτέ δεν θα με ξανα αγγίξεις- Πάντα θα νιώθω τα χέρια σου πάνω στο σώμα μου!
Ποτέ δεν θα με ξανα φιλήσεις-Πάντα θα θυμάμαι τα φιλιά σου!
Ποτέ δεν θα είμαι μαζί σου μα πάντα θα έχω τις στιγμές που έζησα μαζί σου!

Die erste Träne

Ich lasse dich gehen-Σε αφήνω να φύγεις
Halt dich nicht fest-Δεν σε κρατάω μόνιμα
Verlier nicht den mut-Δεν χάνω το κουράγιο
Der dich gehen lässt-που σε αφήνει να φύγεις
Es ist nun zeit-Είναι τώρα ώρα
Für dich zu gehen-για εσένα να φύγεις
Um frei zu sein-για να είσαι ελεύθερος.

träumen στα γερμανικά σημαίνει ονειρεύομαι...μόλις γνώρισα αυτό το ρήμα το έμαθα αμέσως και έγινε ένα από τα αγαπημένα μου και στα γερμανικά!
Ίσως να φταίει που μου αρέσει να ονειρεύομαι...

"Αντέχω!"

Κάθε μέρα λέω ότι αντέχω...αλλά φτάνει κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα που ξεκινάω και αναρωτιέμαι αν όντως τελικά αντέχω...!
"Αντέχω;!"
Ίσως είναι εκείνη η ώρα της ημέρας  που μετά από τόσο περπάτημα τα πόδια μου ξεκινάνε να πονάνε...διαμαρτύρονται και κάθε βήμα είναι πόνος!
Πάντα χαμογελαστή...ακόμα και εκεί με μάθανε!
"Το χαμογελαστό κορίτσι!"
Να μοιράζω χαμόγελα παντού ακόμα και σε αγνώστους και να χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν μου τα ανταποδίδουν! 
"Αντέχεις;! Πόσο ακόμα;!"
Πάλι το ίδιο λάθος της υπερβολής...να προσηλώνομαι τόσο πολύ σε κάτι που ξεχνάω όλα τα άλλα...και κάπως έτσι βρέθηκα χθες μετά από πολύ καιρό μαζί με κάτι φίλους..ήπιαμε σαγκριά, φάγαμε πίτσα, μιλήσαμε, καθόμασταν στο κρεβάτι όλοι μαζί όπως τότε...όπως πριν λίγους μήνες...πόσες φορές μέσα σε αυτούς τους μήνες θα μπορούσα να ήμουν εκεί αλλά η κούραση με πήγαινε κατευθείαν σπίτι...είναι στιγμές όμως που νιώθω ότι κουράζω. Η ζωή μου έχει αποκτήσει μια καθημερινή ρουτίνα και νιώθω ότι δεν έχω να μιλήσω για κάτι πέρα από τη δουλειά και τα σχέδια μου...και προσπαθώ, προσπαθώ όσο μπορώ για να το αλλάξω αυτό! 
Ξέρω ποια είναι τα λάθη μου, τα αναγνωρίζω...απλά πρέπει να κάνω κάτι για να τα διορθώσω...
Ξέρω ακόμα ότι όπως η δουλειά μου δίνει χαρά-όση και κούραση- άλλη τόση χαρά μου δίνει το να βρίσκομαι με τους φίλους μου και πρέπει να βρίσκω χρόνο και για αυτούς!
" Αντέχω!!!"

Καλό τριήμερο! Κι επειδή όπως είπα προσπαθώ...αυτό το τριήμερο θα πάω Βόλο να βρω τους φίλους μου, να ξεκουραστώ, να κάνω μπάνιο στη θάλασσα και γενικά να ξεφύγω! 

Θα μάθουμε να αγαπάμε;

Λέμε ότι αγαπάμε...αλλά ξέρουμε τελικά να αγαπάμε; Ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάμε; Βαθιά, ατελείωτα, απελπιστικά ανυπόφορα...
Κάθε μέρα απαγοητεύομαι από αυτά που βλέπω...σχέσεις ανθρώπων που λένε ότι αγαπάνε ο ένας τον άλλον κι όμως κάνουν πράγματα που θα μπορούσαν να τους πληγώσουν!
Αν αγαπάμε κάποιον και ξέρουμε ότι και εκείνος μας αγαπά γιατί να του λέμε ψέματα; Φοβόμαστε ότι δεν θα μας δείξει κατανόηση; Τότε μάλλον στα μάτια μου δεν μας αγαπά, γιατί -στα μάτια μου πάλι- η αγάπη έχει μέσα της πολύ κατανόηση...ίσως είναι όμως που κάποιες φορές η υπερβολική αγάπη γίνεται αποπνικτική!
Αν αγαπάμε γιατί απατάμε; Γιατί αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας και κάνουμε όσα εκείνος θέλει, να ικανοποιήσει δηλαδή τα ερωτικά του ένστικτα;
Υπάρχει αληθινή αγάπη; Μπορείς τελικά να εμπιστευτείς κάποιον πραγματικά; Να πιστέψεις τα λόγια του; Τα "Σ'αγαπώ" του;
Τόσες ψεύτικες σχέσεις... από ανάγκη...από την ανάγκη μας να μην είμαστε μόνοι...μα τι είναι χειρότερο να ζεις ένα ψέμα ή να ζεις μόνος;
Βλέπω ζευγάρια και σκέφτομαι πόσα μυστικά μπορεί να κρύβει ο καθένας μέσα του...πόσα πράγματα που θα μπορούσαν να πληγώσουν ο ένας τον άλλον...ποιος από τους δυο μπορεί να είναι ο απατημένος...!
Ξέρεις κάτι; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουμε να αγαπάμε τους άλλους...και δεν θα μάθουμε ποτέ να το κάνουμε γιατί είμαστε εγωιστές!
Ίσως να το καταφέρουμε όταν βρούμε κάποιον που στο πρόσωπο του να βλέπουμε το "εγώ" μας...μπορεί τότε όπως αποφεύγουμε να πληγώνουμε τον εαυτό μας να αποφεύγουμε να πληγώνουμε και το παναμοιότυπο "εγώ" μας!