Μπορεί να μην έχω μάθει ακόμα να αγαπάω τον εαυτό μου...μπορεί και να μην μάθω ποτέ...όπως μπορεί και  να μην μάθω να αγαπάω τους άλλους...!

Υπάρχει όμως ένα άτομο που στο πρόσωπο του βλέπω την αγάπη, που ξέρω ότι σίγουρα αυτό που νιώθω είναι αγάπη!

Και αυτό δεν είναι άλλο από τη μικρή μου αδερφή!

Ακόμα και όταν μαλώνουμε και με εκνευρίζει και δεν συμφωνούμε!

Στα 20 χρόνια που την έχω δίπλα μου, ο χρόνος ήρθε να μου δείξει για άλλη μια φορά ότι μεγαλώνουμε και μου την πήρε για λίγο μακριά μου!

Θα λείψει για ένα χρόνο στη Γερμανία. Θα δουλέψει σαν Au-pair.

Ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι έχει φύγει και δεν έχω συνηθίσει την απουσία της.

Κρατάω το θρανίο της καθαρό γιατί φοβάμαι μην το δει άνω-κάτω  και μου βάλει τις φωνές, σκέφτομαι ότι πρέπει να την ρωτήσω για να πάρω κάποιο ρούχο από την ντουλάπα της κι ας μου έχει πει ότι από αυτά που άφησε μπορώ να φοράω τα πάντα!

Μιλάμε αν όχι κάθε μέρα, μέρα παρα μέρα στο tablet που της έκανα δώρο για τα γενέθλια της...

Και ενώ την βλέπω είναι περίεργο που δεν μπορώ να την αγκαλιάσω σφιχτά και να την φιλήσω!

Αρχικά της έλεγα μην φύγεις, στο αεροδρόμιο πλάνταξα στο κλάμα, την επόμενη μέρα μέχρι να της μιλήσω δεν μπορούσα να ησυχάσω αλλά πλέον βλέποντας ότι είναι καλά και της αρέσει χαίρομαι για εκείνη!

Ξέρω ότι θα είναι μια μοναδική εμπειρία για εκείνη και θα έρθει σίγουρα διαφορετική!

Ένας χρόνος είναι θα περάσει που θα πάει!

Απλά καταλαβαίνω ότι μεγαλώνουμε...και πολλοί ήταν αυτοί που μου είπαν ότι μπορεί στο μέλλον να ζούμε μακριά ή μια από την άλλη! Αυτό ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί και η αλήθεια είναι ότι με στεναχώρησε...

Μακριά ή κοντά αυτό που ξέρω είναι ό,τι θα έχουμε η μια την άλλη και στην άλλη άκρη του κόσμου να είναι εγώ θα την αγαπώ το ίδιο απλά θα μου λείπει λίγο παραπάνω...

Και τώρα μου λείπει...πολύ!!!