Γιατί η Θεσσαλονίκη είναι μια και μοναδική!

Ίσως η πρώτη ανάρτηση που θα περίμενε κάποιος να δει μετά την Παρασκευή θα ήταν σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου!
Όλο το Σαββατοκύριακο μου όμως ήταν βασανιστικό μπορώ να πω.
Η παρουσίαση ήταν ωραία. Είχε αρκετό κόσμο.
Τα προβλήματα εμφανίστηκαν στο τέλος!
Όρος του διαγωνισμού ήταν ότι οι συμμετέχοντες δεν λαμβάνουν οικονομικό αντάλλαγμα από τις πωλήσεις. Δεν σκέφτηκαν όμως ότι θα μπορούσαν να δώσουν στον καθένα έστω από ένα δωρεάν βιβλίο. Γιατί πλήρωσα για  να αγοράσω το βιβλίο μέσα στο οποίο υπήρχε κείμενο μου. Ήθελα όμως να υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου.
Το χειρότερο ήταν όταν άνοιξα το βιβλίο και ανέτρεξα στο βιογραφικό μου. 
Είχα γράψει ότι από μικρή κρατούσα ημερολόγιο αλλά με το πέρασμα των χρόνων οι καταγραφές αραίωναν μέχρι που βρήκα ένα άλλου είδους ημερολόγιού, το blog μου. Στο αρχείο που έστειλα η διεύθυνση του blog ήταν σε παρένθεση και την έστειλα για να υπάρχει ένα "δείγμα" του τι γράφω περίπου. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα και είδα ότι το κείμενο μου θα ήταν στο βιβλίο, έστειλα μήνυμα στη σελίδα του διαγωνισμού στο Facebook και πολύ ευγενικά τους ζήτησα να παραλείψουν τη διεύθυνση του blog γιατί δεν ήθελα να γίνει γνωστή. Με καθησύχασαν βεβαιώνοντας με πως θα παρέλειπαν το συγκεκριμένο σημείο.
Στο βιογραφικό που έβλεπα μέσα στο βιβλίο όχι μόνο δεν έλειπε η διεύθυνση αλλά είχε ενσωματωθεί και μέσα στο κείμενο. Ήμουν έτοιμη να εκραγώ.
Το ήξερα ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να γίνει κάτι αλλά πήγα στον υπεύθυνο των εκδόσεων και του εξήγησα τι ακριβώς είχε συμβεί.
Και εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο όταν μου απάντησε με γελάκι, "Τόσο μεγάλο κακό έγινε;"! Χωρίς να μου ζητήσει ούτε ένα συγγνώμη για το λάθος τους.
Δεν μου άρεσε καθόλου η συμπεριφορά του. Σαν να ήθελε να ξεμπερδεύει μαζί μου. Νομίζω ότι άκουγα τη σκέψη του να μου φωνάζει "Δεν μας παρατάς κοπελίτσα μου"!
Ναι κύριε μου! Για να ζήτησα να μην υπάρχει έχω τους λόγους μου και άρα έγινε κακό, μεγάλο ή μικρό θα δείξει!
Μου είπε ότι στην δεύτερη έκδοση δεν θα υπάρχει.
Όπως του είπα όμως δεν φταίνε εκείνοι εγώ φταίω που το έβαλα μέσα στο βιογραφικό ενώ ήθελα να το κρατήσω "κρυφό"- από συγγενείς, φίλους και γνωστούς. Κατάλαβα όμως από αυτό για άλλη μια φορά ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τους άλλους και τελικά πρέπει να γίνεις πρήχτης για να γίνει αυτό που ζητάς. Έπρεπε δηλαδή να τους πρήξω στα τηλέφωνα και στα μηνύματα;!

Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα με μόνη μου έγνοια πως θα κάνω το blog μου κρυφό. Έκανα κάτι αλλαγές και είχα το αποτέλεσμα που ήθελα ως ένα βαθμό. Οπότε το ξανά άλλαξα και αποφάσισα ότι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.
Θυμήθηκα σε μια ταινία που μια γυναίκα συγγραφέας πήγαινε στα βιβλιοπωλεία και έβγαζε μπροστά τα βιβλία της για να τα βλέπει ο κόσμος και να τα αγοράζει. Εγώ λοιπόν αν τα πετυχαίνω σε βιβλιοπωλεία θα τα κρύβω! Μην σας πω ότι σκέφτηκα να κουβαλάω και μαρκαδόρο στην περίπτωση που πετύχω το βιβλίο σε κάποιο βιβλιοπωλείο για να διορθώσω μόνη μου αυτό που ζήτησα να μην υπάρχει.
Το ίδιο πρωί η μαμά μου έχοντας το βιβλίο στα χέρια της με ρώτησε σε ποια σελίδα είναι το κείμενο μου για να το διαβάσει και της είπα ότι ντρέπομαι και δεν θέλω να το διαβάσει.
Δυο μέρες τώρα όποτε έφευγα από το σπίτι έκρυβα το βιβλίο κάτω από το πάπλωμα.  Ώστε στην περίπτωση που κάποιος αποφάσιζε ότι θέλει να το διαβάσει να μην μπορούσε να το βρει.
Μετάνιωνα πραγματικά τόσο πολύ. Ήθελα να ξεχάσω ότι υπάρχει αυτό το βιβλίο κι ένιωσα γελοία όταν ο μπαμπάς μιας φίλης μου με ρώτησε τον τίτλο του βιβλίου και του απάντησα "Δεν θα σας το πω για να μην πάτε να το αγοράσετε!".
Ρίχνοντας όμως χθες μια ματιά στα κείμενα και στα υπόλοιπα βιογραφικά, αισθάνθηκα περήφανη για τον εαυτό μου. Είμαι μόνο 20 χρονών, ήταν η πρώτη μου εμπειρία σε τέτοιου είδους διαγωνισμό- ίσως όχι και η καλύτερη αλλά ζούμε για να μαθαίνουμε- δεν έχω εκδόσει βιβλία, κείμενα μου δεν υπάρχουν σε άρθρα εφημερίδων ή σε άλλα συλλογικά βιβλία... είμαστε απλά εγώ και το αγαπημένο μου blog.
Χθες μετά από δύο μέρες άρνησης διάβασα τελικά το κείμενο μου μέσα από το βιβλίο και πάλι δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, ήταν τόσο περίεργη αυτή η αίσθηση.
Διαβάζοντας στη συνέχεια και τα υπόλοιπα κείμενα, ένιωσα μια βαθιά συγκίνηση. Είπα τότε στην αδερφή μου "Ζούμε στην πιο όμορφη πόλη της Ελλάδας"!
Γιατί η Θεσσαλονίκη είναι μια και μοναδική!!!